Gisteren aangekomen in Tokyo, de stad met de meeste inwoners ter wereld, en dat is te merken ja. En waarschijnlijk ook de meest dorstige inwoners ter wereld, want je kan geen stap zetten of je kleunt alweer tegen een gekke-drankjes-automaat aan (B heeft in een overmoedige bui een flesje gekocht, waarvan de inhoud waarschijnlijk lichter ontvlambaar was dan spiritus, maar toch heeft hij het gehele flesje leeggedronken, en nog snel ook.)

En nu we toch bezig zijn, Tokyo heeft ook de meeste stijlvolle mensen van alle steden waar ik ooit geweest ben. Je hebt natuurlijk die kawaii-meisjes, trouwens echt veel meer dan ik had verwacht, compleet uitgedost met roze kanten jurkjes en X-benen en 3D-accessoires op de nagels, maar ook de streetstyle is echt heel nice: wijde broeken, opvallende schoenen en véél merkkleding. Veel mensen dragen hier mondkapjes, wat er aan de ene kant nogal disturbing uitziet, maar aan de andere kant ook wel stoer (HET IS HEEL STOER OM GOED VOOR JEZELF TE ZORGEN KINDEREN). Ben nog niet in de gelegenheid geweest om ongezien foto’s te maken van coole mensen helaas. Deels ook omdat wij hier zo opvallen, ik heb me nog nooit zo groot gevoeld. Zeker in de buitenwijken worden we aangekeken alsof we rondlopen met een zwaailicht op ons hoofd en keihard het geluid van een sirene nabootsen. Of iets in die trant. Wel is iedereen extreem aardig en zelfs lief, zeg maar het level van oh, willen jullie een paraplu kopen? Wacht, ik ren even naar achter (letterlijk een oude rennende man) en haal even twee gratis exemplaren in plaats van die die hier te koop zijn want ik wil natuurlijk geen geld aan jullie verdienen. Zijn jullie soms op huwelijksreis? Hier, twee gratis cd’s met J-pop (kunnen jullie oren even bloeden). 

> Even tussendoor deze buddha omdat ik 'm nergens anders kwijt kon, de stakker

Verder is Tokyo de stad met de meeste informatie over Didi Spelbos ter wereld, waarschijnlijk zelfs meer dan haar land van herkomst. Toen we aankwamen op Narita airport moesten we al ongeveer 400 formulieren invullen – ze vroegen nog net niet om onze pincode. Hoewel ze die misschien wel kunnen herleiden uit de vingerafdrukken en gezichtsscans die ze van ons genomen hebben. En anders kunnen ze het altijd nog aan de medewerkers van de kledingwinkels in Shibuya vragen, waar ze mijn paspoortnummer nodig hadden om een aankoop te voltooien. In mijn paspoort prijkt de vastgeniete kassabon als aandenken. 

Ons hostel is top en uitgerust met een Vriendelijke Jongeman, die bij al onze vragen instemmende keelgeluiden maakt. Op hem na is er geen levende ziel in de grootste stad ter wereld die Engels spreekt. Maar tussen die 10 miljoen mensen lopen ook maar ongeveer 3 buitenlanders, dus wat dat betreft… 

Gister hebben we onszelf met onze alles verzengende jetlag naar een Kattendorp gesleept, waar alles in het teken stond van dit harige gezelschapsdier, waar verontrustende hoeveelheden kattensnuisterijen te koop waren en waar bovendien als katten vermomde mensachtigen rond slopen. Vandaag zijn we naar eerdergenoemde shopping area Shibuya gegaan, waar de Shibuya crossing is, het drukste kruispunt ter wereld. En wij hebben zeker aan die drukte bijgedragen, aangezien we ongeveer 500 keer zijn overgestoken als een stel debielen. 

Overal is zo veel geluid. Op straat is er het opgewonden gejoel van vrolijke types in Yakult reclames en Didi, in winkels word je weggejaagd door meisjes die in roze megafoons uitschreeuwen hoeveel sale er wel niet is, en als je een gamehal binnenloopt ga je al helemaal drie keer dood. Alleen in de restaurants is het stil, omdat men dan bezig is zijn of haar voedsel zo snel mogelijk naar binnen te werken, liefst van een lopende band in het licht van tl-buizen; dineren moet natuurlijk niet gezellig zijn. 

Tot slot wil ik nog even de nadruk leggen op de extremiteit van de wc’s, die niet alleen een kontschoonspuitfunctie bezitten – de kracht van de straal zelf instelbaar – maar die bovendien over de zogenaamde ‘privacy-functie’ beschikken, waarmee men geluiden van stromend water kan laten weerklinken tijdens het kakken. Dat is nou luxe.

 

Reacties  

# Lien 15-07-2019 17:45
Wat een goed verhaal, het is net of ik daar ook ben! Ik zou alleen wel meer willen weten over dat Kattendorp?? Is dat echt?
Antwoorden | Antwoorden met citaat | Citeer
# Ben 15-07-2019 20:30
Wat een totaal andere wereld is Japan. Ik dacht dat altijd wel maar jouw verhalen laten het ook (mee)beleven. Goed geschreven, Didi en ik kijk uit naar het vervolg!
Antwoorden | Antwoorden met citaat | Citeer
# ruub 18-07-2019 19:01
Ik dacht altijd dat Japan het land van Zen en theeceremonies en rustige bergbeekjes was... Maar dit is Tokyo blijkbaar, (Amsterdam is ook geen Bennekom tenslotte) laat maar horen of jullie ook nog die rustige plekken weten te ontdekken. Ben benieuwd!
Antwoorden | Antwoorden met citaat | Citeer

Plaats reactie


Blijf op de hoogte!