Ons laatste schooljaar is alweer even begonnen en ik ben op een probleem gestuit. Of beter te zeggen: er zit mij iets dwars. Met het nieuwe jaar zijn er namelijk ook weer nieuwe eerstejaars bij gekomen, en hierbij hoort natuurlijk veel glitter, neon en halfhoge cowboylaarzen. Helaas, toen ik de eerste week verlangend om me heen keek, op zoek naar voorgenoemde kenmerkende aspecten, zag ik tot mijn schrik dat de bruggers van deze tijd, net als wij nu, gekleed gaan in mom jeans en Nike shirts.

Zij dragen dure Adidassen; geen Crocs waarvan de opdrukvormpjes ruilbaar zijn met klasgenoten. Oversized hoodies van Thrasher, in plaats van strakke kriebeltruien in viezige kleuren. Ze hebben stijlvolle kapsels waar velen van ons Ouderen jaloers op zijn. Nu vraag ik mij af: waar zijn de met strikjes uitgedoste kniekousen gebleven? De van nephaar gevlochten hoofdbandjes? De net te korte t-shirts met teksten als ‘boring’, ‘queen’ en ‘sorry not sorry’? Ik wil niet oud klinken, maar in mijn tijd droegen we crop-tops met exotische bloemenprintjes en glitterschoenen van Scapino. Ik had trouwens ook paarse laarzen waarin ik mezelf op Bloom van Winx Club vond lijken en hoedjes zoals die coole kinderen van het Junior Songfestival. En om nog even terug te komen op die kapsels: ik ben door alle awkward fases heen gegaan: met fier opgeheven hoofd heb ik rond geparadeerd met een pony (een hairdo die helaas slechts bij weinigen het hoofd niet op angstwekkende wijze vervormt), een lok gehad - ja, zelfs de bob is aan mij niet voorbijgegaan. En dit moeizame pad heeft mij gebracht tot het kapsel dat ik nu heb: simpel lang haar zoals iedereen. De bruggers van nu echter, slaan deze hele fase gewoon over. Zij gaan van basisschoolmeisje regelrecht naar jongvolwassene. Niks ongemakkelijke experimenteersels.  
Nu heb ik wel zo mijn ideeën over hoe dit alles tot stand is gekomen, maar daar zal ik jullie, trouwe lezers, niet mee belasten. Ik zal gewoon moeten accepteren dat men met zijn tijd meegaat en steeds vroeger modebewust wordt. Maar ik heb mijn heerlijke, onbezorgde en met veel roze accessoires aangeklede kinderjaren gehad, en ik ben van plan die te koesteren. Want ze komen nooit meer terug (behalve misschien als ik later dement ben).
Tot slot wil ik nog iets meegeven aan de mensen die mijn melancholische gevoelens delen: treur niet, want als je goed oplet, zal je hier en daar nog een echte ouderwetse brugger aantreffen, die je hartje dan even doet oplichten bij dat fijne gevoel van herkenning, wetende: die gaat het nog ver schoppen later.

^Fijn neon en een hart van botten. That’s what I call ‘style’.

^Even de Retrica filter erbij gepakt.

^Classy

^Dierenonesies ook altijd goed

^Surf rules, just so u know.

Dat was het. Doei.

Blijf op de hoogte!