Beste begin van een examenreis ooit: ’s nachts opgeschrikt worden uit een al niet bestaande slaap, door iets wat verdacht veel op kotsgeluiden lijkt. Jezelf wijsmaken dat ziekte van een van je mede-examenreisgangers simpelweg onmogelijk is omdat je niets op je geweten hebt wat de kosmos reden zou kunnen geven je zo zwaar te straffen – maar er vervolgens tot je grote schrik en walging achter komen dat dit toch echt het geval is.

De komende paar uur rennend op Schiphol doorbrengen in het holst van de nacht, op zoek naar een niet aanwezig service point (want wie zou er ’s nachts nu hulp nodig hebben; alleen overdag kan er iets gebeuren), met enkel een croissant in je maag en de onheilspellende dreiging van het naar boven komen van dit armzalige ontbijtje, zowel dankzij de stress, als dankzij de aanhoudende kotsgeluiden van eerdergenoemde medereiziger. Die overigens niet brak was, maar écht ziek, voor het geval dat een van de judgende kijkers op Schiphol meeleest. In dat geval: schaamt uzelf.

Handige Tip: krijg geen hartaanval op Schiphol, want de eerste hulp is zodanig gelokaliseerd, dat tegen de tijd dat je, strompelend, bij de ziekenboeg aankomt, je al minstens drie keer bent gestorven. Gelukkig hadden wij geen hartaanval, maar wel een gevalletje kotsaanval, waar de Zuster in Nood helaas geen boodschap aan had. Laten we zeggen dat ze haar nacht niet had. Wat helaas wel resulteerde in nog meer geren, dit keer in blinde paniek, met een bibberende en kokhalzende metgezel, naar letterlijk de állerlaatste gate op het vliegveld, om, daar hijgend aangekomen, het feestelijke nieuws te ontvangen dat de gate gewijzigd was, zodat een haastige en slopende terugtocht langs minstens 20 gates nodig was, totdat we 1 minuut voor vertrek naar adem happend bij het juiste vliegtuig aankwamen, waar ik me over mijn schaamte heen heb gezet om deo te lenen van de stewardess, omdat ik vreesde geweigerd te worden op de Griekse grens wegens een Onacceptabel Stankniveau.

Na dit heerlijke begin van de vakantie had de kosmos gelukkig geen narigheid meer voor ons in petto, en ging werkelijk alles zo onwijs gesmeerd, dat je bijna achterdochtig zou worden. Hier wat sfeerbeelden in de vorm van kleine dagboekfragmenten. Amuseer je.

"Dinsdag

Y ligt voor pampus met haar hoofd op mijn bed en haar voeten op dat van W en heeft het over de onnatuurlijkheid van vliegen (het werkwoord) voor het menselijk lichaam. W is bezig een la uit zijn voegen te rukken en ik schiet te hulp met roestige blikopener in een slappe poging de schade te beperken, maar het mag niet baten (grotendeels omdat ik mijn nagellak niet wil verruïneren), dus gaan we gewoon doen alsof er niets is gebeurd en de lade zichzelf heeft los gewurmd. Het uitzicht vanaf ons balkon is echt prachtig en de temperaturen hier bereiken een ongehoord niveau en W trekt het zó niet, dat ze zelfs geen chips meer kan eten. Hier heeft ze echter een theorie over, namelijk dat ze deze impotentie van haar moeder heeft geërfd.

Woensdag

We zitten op een terras met een zeer onthutste ober, dit omdat we net dessertwijn hebben besteld bij de borrel. Hij waarschuwde ons nog: “Is very sweet yes”, maar wij wilden niet luisteren en waren zo van: dat weten we ja, jezus geef ons wijn gewoon, en nu hebben we spijt want mijn hemel wat is dit spul zoet. Vanochtend hebben we een dik halfuur op de Sunwebvrouw gewacht, die ons informatie wilde geven over het eiland, maar helaas niet verder kwam dan een betreurenswaardig betoog over hoe kneuterig Grieken wel niet zijn en ons bovendien 20 euro te veel probeerde te laten betalen voor een boottour, maar wij waren haar uiteraard te slim af, doortrapte dames die we zijn. De dessertwijn vreet onze onschuldige kelen drastisch aan en Y heeft het over overleven.

Vrijdag

Stervend door de keiharde housemuziek in de enige strandtent in de wijde omtrek, zitten we te wachten tot het 12 uur is en we mogen bestellen. Een vervormde stem schreeuwt “Later bitches” en ik spring in de overlevingsstand. Geef me dan in godsnaam maar Griekse pingelmuziek met klaaglijk gezang. Wanhopig giet ik mezelf vol met frappé, terwijl ik half luister naar een gepassioneerd betoog over Griekse salade van Y en W. De vrouw naast ons smeert zich in met een naar pesto geurende vloeistof, die volgens Y het bruiningsproces bevordert. Inmiddels is er een einde gekomen aan de lofzang op salade, en nu moeten Y en ik W tegenhouden, die ineens haar examenpunten wil gaan controleren.

God, wat is het hier heerlijk, misschien moet ik hier maar gaan wonen."

Ik kan nog heel lang doorgaan over hoe geweldig deze reis was, maar dan zou dit blogje onacceptabele proporties gaan aannemen, dus hou ik me in. Enigszins. Wat we nou eigenlijk hebben gedaan? Zwemmen, niksen op het strand, een boottour en één keer een poging tot het beklimmen van een berg; niet veel bijzonders dus. Maar god, wat was het heerlijk. Ik hoop dat jullie examenreis of vakantie ook zo chill was. Nou, later bitches.